Yakınlaşmanın yolu açık tutulmalı
Kıbrıslırum lider Nikos Hristodulidis'in, iki toplum arasında dostluk amaçlı futbol maçları düzenlenmesi önerisi ve Kıbrıslıtürk lider Tufan Erhürman'ın bu öneriye olumlu yaklaşarak kabul etmeye hazır olduğunu açıklaması, sıradan bir spor haberi olarak değerlendirilmemeli.
Bu, iki toplum arasında temasın, iletişimin ve yakınlaşmanın önünü açabilecek bir girişimdir.
Üstelik Erhürman'ın açıklamasında dikkat çekici bir yaklaşım var. Önerinin kimden geldiğinin önemli olmadığını, kendilerinin de ilk görüşmede sundukları 10 maddelik güven artırıcı önlemler paketi içerisinde bu konunun bulunduğunu ifade ediyor. Yani mesele bir siyasi tarafın hanesine artı yazmak değil, toplumların yararına olacak bir adımı hayata geçirmektir.
İşte tam da ihtiyaç duyduğumuz siyaset anlayışı budur.
Her yakınlaşma değerlidir
Kıbrıs sorununun çözümünü beklerken hayatı donduramayız. Siyasi müzakerelerin ilerlemesini beklerken toplumlar arasındaki ilişkileri de askıya alamayız. Birbirimizi tanımadan, birbirimizle konuşmadan, ortak alanlarda buluşmadan güven inşa edemeyiz.
Bu nedenle atılan her olumlu adımı önemsemek, desteklemek ve çoğaltmak zorundayız.
Çünkü yakınlaşma bir günde gerçekleşmez.
Güven, küçük ama samimi adımlarla büyür. Bir maçla başlayan temas, başka spor dallarında ortak organizasyonlara, kültürel etkinliklere, gençlik buluşmalarına ve daha geniş toplumsal ilişkilere dönüşebilir.
Bugün futbol konuşuyoruz. Yarın basketbolu, voleybolu, atletizmi, yüzmeyi, sanatı ve kültürü konuşabilmeliyiz.
Mesele, iki toplumun birbirine dokunabileceği alanları çoğaltmaktır.
Bu gelişmeyi özellikle Kıbrıslı Türk sporcuların yıllardır yaşadığı uluslararası izolasyon ve kısıtlamalar açısından da değerlendirmek gerekiyor.
Kıbrıslıtürk sporcuların uluslararası alanda karşılaştığı engeller, yalnızca sporun değil, insan haklarının ve eşit fırsatların da meselesidir. Gençlerimizin yeteneklerini gösterebilecekleri, uluslararası organizasyonlarda yer alabilecekleri, emeklerinin karşılığını alabilecekleri koşullar yaratılmalıdır.
Spor, siyasal anlaşmazlıkların ve çözümsüzlüğün bedelini gençlere ödettiğimiz bir alan olmamalıdır.
Kıbrıslıtürk sporcuların dünyaya açılmasının önündeki engellerin kaldırılması, kapalı sporun sona ermesi ve uluslararası spor ailesi içerisinde hak ettikleri yeri alabilmeleri için her türlü yapıcı girişim değerlendirilmelidir.
İki toplum arasında düzenlenecek dostluk maçları bu anlamda olumlu bir başlangıç olabilir. Ancak bunu yeterli görmemeliyiz.
Bu karşılaşmaların devamı gelmeli. Kulüpler arasında temaslar kurulmalı, altyapı takımları buluşmalı, genç sporcular ortak organizasyonlarda yer almalı. Spor yöneticileri, federasyonlar ve ilgili kurumlar bu sürecin kalıcı hale gelmesi için sorumluluk üstlenmeli.
Kıbrıs'ta yıllardır sporun da siyasetin gölgesinde kaldığını biliyoruz. Oysa sporun doğasında birleştirmek, buluşturmak ve eşit koşullarda mücadele etmek vardır.
Bir futbol maçında sahaya çıkan oyuncuların hangi toplumdan geldiğinden önce, ortaya koydukları emek, yetenek ve mücadele konuşulmalıdır.
Tribünlerde farklı diller konuşulabilir ama sevinç de heyecan da aynı olabilir.
Bu nedenle liderlerin spor üzerinden ortaya koyduğu yakınlaşma iradesini önemsiyorum.
Erhürman'ın öneriye olumlu yaklaşması, bu konuda sorumluluk almaya hazır olduğunu göstermesi ve önerinin kimin tarafından yapıldığına takılmadan toplumların yararını öncelemesi doğru bir tutumdur.
Hristodulidis'in önerisi de bu çerçevede değerlendirilmeli; karşılıklı irade, samimiyet ve devamlılıkla somutlaştırılmalıdır.




.gif)

