Kuzey Kıbrıs’ta spor, yıllardır potansiyelinin çok altında kalarak, ayakta durmaya çalışıyor.

Genç nüfusun dinamizmine, spora olan ilgiye ve yetenek havuzuna rağmen, ortaya konan tablo ne yazık ki bir başarı hikâyesi değil; aksine plansızlığın, vizyonsuzluğun ve siyasi ilgisizliğin bir yansımasıdır.

Peki sorun kaynak mı, yoksa yönetim mi?

***

Gerçekçi olalım; Sorun büyük ölçüde yönetimdir... Yönetilememedir...

Bugün sporun gelişmesi için gerekli olan en temel unsurlar bile sistematik şekilde ihmal ediliyor. Altyapı yatırımları yetersiz, mevcut tesisler bakımsız ve çağın gerisinde.

Okullarda spor eğitimi hâlâ tali bir alan olarak görülüyor.

Kulüpler ise çoğu zaman kendi kaderine terk edilmiş durumda.

Tüm bunlar, devletin sporu bir “öncelik” olarak görmediğinin açık göstergesidir.

***

Peki ne yapılmalı?

Öncelikle spor için uzun vadeli, ölçülebilir ve şeffaf hedefler belirlenmeli.

Günü kurtarmaya yönelik politikalarla değil, 5-10 yıllık stratejik planlarla hareket edilmeli.

Hangi branşlarda gelişim hedefleniyor?

Kaç sporcu uluslararası seviyeye taşınacak?

Hangi tesisler ne zaman tamamlanacak?

Bu soruların net cevapları olmalı.

***

İkinci olarak, altyapıya gerçek yatırım yapılmalı.

Spor sadece elit düzeyde değil, tabanda başlar.

Mahalle aralarında, okul spor salonları, gençlik merkezleri modernize edilmeden başarı beklemek gerçekçi değildir.

Sporun tabana yayılması için erişilebilir alanlar şarttır.

***

Üçüncü ve en kritik nokta: liyakat...

Spor yönetimi, siyasi sadakatle değil, bilgi ve deneyimle yürütülmelidir.

Federasyonlar ve ilgili kurumlar özerk yapıya kavuşturulmalı, karar alma süreçleri siyasetin gölgesinden çıkarılmalıdır.

***

Ancak burada mevcut hükümetin performansına baktığımızda tablo iç açıcı değil.

Spor, söylemlerde yer bulsa da icraatta geri planda kalıyor.

Projeler ya yarım kalıyor ya da hiç başlamıyor.

Gençlerin beklentileri görmezden geliniyor.

En önemlisi, hesap verebilirlik mekanizması işlemiyor.

Başarısızlıkların bir bedeli yoksa, başarı için bir motivasyon da olmaz.

***

Çünkü spor, sadece bir rekabet alanı değil; aynı zamanda sağlık, disiplin, birlik ve uluslararası temsil meselesidir.

Sonuç olarak, Kuzey Kıbrıs’ta sporun önünü açmak mümkündür, ama bunun için cesur kararlar, net hedefler ve en önemlisi samimi bir irade gerekir.