Kıbrıs’ta yıllardır konuşulan ama bir türlü hayata geçirilemeyen pek çok şey var.

Güven, diyalog, birlikte yaşam kültürü…

Ancak bazen bu küçük adada başaramadığımızı, buradan kilometrelerce uzakta yaşayan Kıbrıslılar başarabiliyor.

***

Londra’da oynanan bir futbol finali, aslında yalnızca bir kupa mücadelesi değil, daha büyük anlamlar barındırıyor.

Mehmetçik (Galatya) Spor Kulübü ile Olympia Spor Kulübü’nün karşı karşıya geldiği bu maç, Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Rum gençlerin aynı sahada buluşmasının sembolik ama son derece güçlü bir örneği.

Üstelik bu karşılaşma, 1882’den bu yana amatör futbolu organize eden London FA çatısı altında gerçekleşiyor.

Yani sadece bir maç değil, köklü bir spor kültürünün içinde filizlenen bir birlikte var olma pratiği.

***

Bu final ile ilgili haberi ilk okuduğumda ilk aklıma gelen şu soru oldu: Biz neden bunu kendi ülkemizde başaramıyoruz?

***

Oysa spor, doğası gereği birleştiricidir.

Aynı formayı giymeseniz bile aynı oyunun parçası olursunuz.

Rakip olursunuz ama düşman değil!

Tam da Kıbrıs’ın ihtiyaç duyduğu şeyler bunlar değil mi?

***

Londra’daki bu buluşma, aslında bize unuttuğumuz bir gerçeği, iki toplumun arasındaki mesafenin, sandığımız kadar aşılamaz olmadığını hatırlatıyor.

Yeter ki temas edilsin, yeter ki ortak zeminler yaratılabilsin. Niyet edilsin!

Çünkü spor bu zeminlerin en doğal, en etkili olanlarından biri.

***

Bu nedenle sporun Kıbrıs’ta yalnızca rekabet alanı olarak değil, aynı zamanda bir temas ve güven inşa etme aracı olarak ele alınması gerekiyor.

İki toplumlu spor organizasyonları, ortak turnuvalar, karma takımlar…

Bunlar hayal değil.

Londra’da yaşananlar bunun mümkün olduğunu açıkça gösteriyor.

***

Buradan siyasilere de önemli bir sorumluluk düşüyor.

“İki Toplumlu Spor Teknik Komitesi” gibi yapıların kurulması artık bir seçenek değil, önemli bir ihtiyaçtır.

Çünkü barış sadece müzakere masalarında değil, hayatın içinde, sahada, tribünde ve gençlerin bir araya geldiği her alanda inşa edilir.

Unutulmasın ki barış, birlikte mümkündür...