Ercan Atasay’ın söyledikleri üzerine…
“Sabrım tükendi, yoruldum, bu süreçte çok yıprandım...” Bu sözler, Baf Ülkü Yurdu teknik direktörü Ercan Atasay’a ait… Ercan hoca, bu sözleri Alsancak Yeşilova maçı sonrası bağlandığı programda söyledi.
Bir gazeteci olarak istifa eder mi diye o an dikkatlice dinledim. Çünkü istifa edecek olması haber niteliği taşıyordu. “Henüz karar vermedim” dedi, şimdilik istifa etmedi. Bağlantı bitince not ettiğim cümleleri okudum ve sonra haberini yazdım. Bu yazıyı yazmayı da o cümleleri okurken kararlaştırdım. Notlarımda “Yalnız başımıza uğraşıyoruz. Derdimizi anlatabileceğimiz biri yok” gibi bir cümle vardı mesela. Böyle bir cümleyi duymak bazen bir haberden çok ötesi olabiliyor.
Bu cümlenin arkasından “Maçta bir yönetici bile yoktu” cümlesi geldi. Sonrasında da yabancı oyuncuların maça çıkmak istemediğini, kendilerinin maç öncesinde oyuncuları bir şekilde ikna ettiğini anlattı Ercan hoca… Yani düşünün, bir teknik direktör maç öncesi sahada maçı kazanmak için ne yapılması gerektiğini düşündüğü bir esnada, başka problemlerle uğraşıyor. Üstelik kendisinin çözmek zorunda olmadığı problemleri… Çünkü sahada Ercan hocayı ve oyuncuları anlayıp dinleyen hiç kimse yok. Ercan Atasay haklı olarak maçtan sonra sitem etti, “Artık herkes şapkasını önüne koysun ve bu büyük camiaya sahip çıksın” dedi.
Camianın “yalnızlığı” bir şekilde halledilir de bölgenin “yalnızlığı” ne olacak?
Eski yazılarıma bakarsanız, benim daha önceden de buna benzer yazılar yazdığımı görürsünüz. Evet bir gazeteciyim ama en başta da bir Güzelyurtluyum. Orada doğdum, orada büyüdüm. Ercan hocanın söyledikleri belki herkese benim gibi dokunaklı gelmez ama bir Güzelyurtlu olarak bana çok dokundu. İşte o yüzden “Bir haberden çok ötesi” deyip bu yazıyı yazmaya karar verdim.
Şu anda bir seçim öncesindeyiz. Her seçim öncesinde olduğu gibi bu seçim döneminde de “Güzelyurt’a sahip çıkacağız” sözleri söyleniyor. Peki niye bugüne kadar sahip çıkmadık? Nüfus azaldı, spor kulüpleri zorda...
Ben küçükken insanlar bölgede maça gitmek için heyecan duyardı. Tribünler dolardı ve bir heyecan, bir başarı gayesi vardı.
Şimdi bölgede nüfus yok, maddi/manevi destek yok, uğraşan yok, sahip çıkan yok, tribünler boş ve başarı yok. Kısacası, koskoca bir “yalnızlık” var.
Daha önce de yazdım, yine yazıyorum... Güzelyurt kulüpleri, “Yalnızlığın” ortasında kaldı ve kurtarılmayı bekliyor. Ne sahaya çıkabilecek 11’i kaldı, ne taktik verebilecek hocası, ne de saha kenarında 12. adamı…
İşte o yüzden bu yazının başlığı “Bir haberden çok ötesi…”